| تبليغات | X |
زندگینامه حضرت امام علي النقي عليه السلام
حضرت امام على النقى الهادى (ع)تولد امام دهم شيعيان حضرت امام على النقى (ع) را نيمه ذيحجه سال 212هجرى قمرى نوشتهاند . پدر آن حضرت ، امام محمد تقى جوادالائمه (ع) و مادرش
سمانه از زنان درست كردار پاكدامنى بود كه دست قدرت الهى او را براى تربيت مقام ولايت و امامت مأمور كرده بود ، و چه نيكو وظيفه مادرى را به انجام رسانيد و بدين مأموريت خدايى قيام كرد . نام آن حضرت - على - كنيه آن امام همام " ابوالحسن " و لقبهاى مشهور آن حضرت " هادى " و " نقى " بود . حضرت امام هادى (ع) پس از پدر
بزرگوارش در سن 8 سالگى به مقام امامت رسيد و
دوران امامتش 33 سال بود . در اين مدت حضرت على النقى (ع) براى نشر احكام اسلام و آموزش و پرورش و شناساندن مكتب و مذهب جعفرى و تربيت شاگردان و اصحاب گرانقدر گامهاى بلند برداشت .
نه تنها تعليم و تعلم و نگاهبانى فرهنگ اسلامى را امام دهم (ع) در مدينه عهدهدار بود ، و لحظهاى از آگاهانيدن مردم و آشنا كردن آنها به حقايق مذهبى نمىآسود ، بلكه در امر به معروف و نهى از منكر و مبارزه پنهان و آشكار با خليفه ستمگر وقت - يعنى متوكل عباسى - آنى آسايش نداشت . به همين جهت بود كه عبدالله بن عمر والى مدينه بنا بر دشمنى ديرينه و بدخواهى درونى ، به متوكل
خليفه زمان خود نامهاى خصومتآميز نوشت ، و به آن امام بزرگوار تهمتها زد ، و نسبتهاى ناروا داد و آن حضرت را مركز فتنهانگيزى و حتى ستمكارى وانمود كرد و در حقيقت آنچه در شأن خودش و خليفه زمانش بود به آن امام معصوم (ع) منسوب نمود ، و اين همه به جهت آن بود كه جاذبه امامت و ولايت و علم و فضيلتش مردم را از اطراف جهان اسلام به مدينه مىكشانيد و اين كوته نظران دون همت كه طالب رياست ظاهرى و حكومت مادى دنياى فريبنده بودند ، نمىتوانستند فروغ معنويت امام را ببينند . و نيز " مورخان و محدثان نوشتهاند كه امام جماعت حرمين ( = مكه و مدينه ) از سوى دستگاه خلافت ، به متوكل عباسى نوشت : اگر تو را به مكه و مدينه حاجتى است ، على بن محمد ( هادى ) را از اين ديار بيرون بر ، كه بيشتر اين ناحيه را مظيع و منقاد خود گردانيده است " .
اين نامه و نامه حاكم مدينه نشان دهنده نفوذ معنوى امام هادى (ع) در سنگر مبارزه عليه دستگاه جبار عباسى است . از زمان حضرت امام محمد باقر (ع) و امام جعفر صادق (ع) و حوزه چهار
هزار نفرى آن دوران پربار ، شاگردانى در قلمرو اسلامى تربيت شدند كه هر يك مشعلدار فقه جعفرى و دانشهاى زمان بودند ، و بدين سان پايههاى دانشگاه جعفرى و موضع فرهنگ اسلامى ، نسل به نسل نگهبانى شد و امامان شيعه ، از دوره حضرت رضا (ع) به بعد ، از جهت نشر معارف جعفرى آسوده خاطر بودند ، و اگر اين فرصت مغتنم در زمان امام جعفر صادق (ع) پيش نيامده بود ، معلوم نبود سرنوشت اين معارف مذهبى به كجا مىرسيد ؟ به خصوص كه از دوره زندانى شدن حضرت موسى بن جعفر (ع) به بعد ديگر چنين فرصتهاى وسيعى براى تعليم و نشر براى امامان
بزرگوار ما - كه در برابر دستگاه عباسى دچار محدوديت بودند و تحت نظر حاكمان ستمكار - چنان كه بايد و شايد پيش نيامد .
با اين همه ، دوستداران اين مكتب و ياوران و هواخواهان ائمه طاهرين - در اين سالها به هر وسيله ممكن ، براى رفع اشكالات و حل مسائل دينى خود ، و گرفتن دستور عمل و اقدام - براى فشردهتر كردن صف مبارزه و پيشرفت مقصود و در هم شكستن قدرت ظاهرى خلافت به حضور امامان والاقدر مىرسيدند و از سرچشمه دانش و بينش آنها ، بهرهمند مىشدند و اين دستگاه ستمگر حاكم و كارگزارانش بودند
كه از موضع فرهنگى و انقلابى امام پيوسته هراس داشتند و نامه حاكم مدينه و مانند آن ، نشان دهنده اين هراس هميشگى آنها بود . دستگاه حاكم ، كمكم متوجه شده بود كه حرمين ( مكه و مدينه ) ممكن است به فرمانبرى از امام (ع) درآيند و سر از اطاعت خليفه وقت درآورند . بدين جهت پيك در پيك و نامه در پى نامه نوشتند ، تا متوكل عباسى دستور داد امام هادى (ع) را از مدينه به سامرا
- كه مركز حكومت وقت بود - انتقال دهند . متوكل امر كرد حاجب مخصوص وى حضرت هادى (ع) را در نزد خود زندانى كند و سپس آن حضرت را در محله عسكر سالها نگاه دارد تا همواره زندگى امام ، تحت نظر دستگاه خلافت باشد .
برخى از بزرگان مدت اين زندانى و تحت نظر بودن را - بيست سال - نوشتهاند . پس از آنكه حضرت هادى (ع) به امر متوكل و به همراه يحيى بن هرثمه كه مأمور بردن حضرت از مدينه بود ، به سامرا وارد شد ، والى بغداد اسحاق بن ابراهيم طاهرى از آمدن امام (ع) به بغداد با خبر شد ، و به يحيى بن هرثمه گفت : اى مرد ، اين امام هادى فرزند پيغمبر خدا (ص) مىباشد و مىدانى متوكل نسبت به او توجهى ندارد اگر او را كشت ، پيغمبر (ص) در روز قيامت از تو بازخواست مىكند . يحيى گفت : به خدا سوگند متوكل نظر بدى نسبت به او ندارد . نيز در سامرا ، متوكل كارگزارى ترك داشت به نام وصيف تركى . او نيز به يحيى سفارش كرد در حق امام مدارا و مرحمت كند . همين وصيف خبر ورود حضرت هادى را به متوكل داد . از شنيدن ورود امام (ع) متوكل به خود لرزيد و هراسى
ناشناخته بر دلش چنگ زد . از اين مطالب كه از قول يحيى بن هرثمه مأمور جلب امام هادى (ع) نقل شده است درجه عظمت و نفوذ معنوى امام در متوكل و مردان دربارى به خوبى آشكار مىگردد ، و نيز اين مطالب دليل است بر هراسى كه دستگاه ستمگر بغداد و سامرا از موقعيت امام و موضع خاص او در بين هواخواهان و شيعيان آن حضرت داشته است . بارى ، پس از ورود به خانهاى كه قبلا در نظر گرفته شده بود ، متوكل از يحيى پرسيد : على بن محمد چگونه در مدينه مىزيست ؟ يحيى گفت : جز حسن سيرت و سلامت نفس و طريقه ورع و پرهيزگارى و بىاعتنايى به دنيا و
مراقبت بر مسجد و نماز و روزه از او چيزى نديدم ، و چون خانهاش را - چنانكه دستور داده بودى - بازرسى كردم ، جز قرآن مجيد و كتابهاى علمى چيزى نيافتم .
متوكل از شنيدن اين خبر خوشحال شد ، و احساس آرامش كرد .
با آنكه متوكل از دشمنان سرسخت آل على (ع) بود و بنا به دستور او بر قبر منور حضرت سيدالشهداء (ع) آب بستند و زيارت كنندگان آن مرقد مطهر را از زيارت مانع شدند ، و دشمنى يزيد و يزيديان را نسبت به خاندان رسول اكرم (ص) تازه گردانيدند ، با اين همه در برابر شكوه و هيبت حضرت هادى (ع) هميشه بيمناك و خاشع بود .
مورخان نوشتهاند : مادر متوكل نسبت به مقام امام على النقى (ع) اعتقادى به سزا داشت . روزى متوكل مريض شد و جراحتى پيدا كرد كه اطباء از علاجش درماندند . مادر متوكل نذر كرد اگر خليفه شفا يابد مال فراوانى خدمت حضرت هادى (ع) هديه فرستد . در اين ميان به فتح بن خاقان كه از نزديكان متوكل بود گفت : يك نفر را بفرست كه از على بن محمد درمان بخواهد شايد بهبودى يابد .
وى كسى را خدمت آن حضرت فرستاد امام هادى فرمود : فلان دارو را بر جراحت او بگذاريد به اذن خدا بهبودى حاصل مىشود . چنين كردند ، آن جراحت بهبودى يافت .
مادر متوكل هزار دينار در يك كيسه چرمى سر به مهر خدمت امام هادى (ع) فرستاد . اتفاقا چند روزى از اين ماجرا نگذشته بود كه يكى از بدخواهان بهمتوكل خبر داد دينار فراوانى در منزل على بن محمد النقى ديده شده است . متوكل سعيد حاجب را به خانه آن حضرت فرستاد . آن مرد از بالاى بام با نردبان به خانه امام رفت . وقتى امام متوجه شد ، فرمود همان جا باش چراغ بياورند تا
آسيبى به تو نرسد . چراغى افروختند . آن مرد گويد : ديدم حضرت هادى به نماز شب مشغول است و بر روى سجاده نشسته . امام فرمود : خانه در اختيار توست .
آن مرد خانه را تفتيش كرد . چيزى جز آن كيسهاى كه مادر متوكل به خانه امام فرستاده بود و كيسه ديگرى سر به مهر در خانه وى نيافت ، كه مهر مادر خليفه بر آن بود . امام فرمود : زير حصير شمشيرى است آن را با اين دو كيسه بردار و به نزد متوكل بر . اين كار ، متوكل و بدخواهان را سخت شرمنده كرد .
امام كه به دنيا و مال دنيا اعتنايى نداشت پيوسته با لباس پشمينه و كلاه پشمى روى حصيرى كه زير آن شن بود مانند جد بزرگوارش على (ع) زندگى مىكرد و آنچه داشت در راه خدا انفاق مىفرمود .
با اين همه ، متوكل هميشه از اينكه مبادا حضرت هادى (ع) بر وى خروج كند
و خلافت و رياست ظاهرى بر وى به سر آيد بيمناك بود . بدخواهان و سخن چينان نيز در اين امر نقشى داشتند . روزى به متوكل خبر دادند كه : " حضرت على بن محمد در خانه خود اسلحه و اموال بسيار جمع كرده و كاغذهاى زياد است كه شيعيان او ، از اهل قم ، براى او فرستادهاند " .
متوكل از اين خبر وحشت كرد و به سعيد حاجب كه از نزديكان او بود دستور داد تا بىخبر وارد خانه امام شود و به تفتيش بپردازد . اين قبيل مراقبتها پيوسته - در مدت 20 سال كه حضرت هادى (ع) در سامره بودند - وجود داشت .
و نيز نوشتهاند : " متوكل عباسى سپاه خود را كه نود هزار تن بودند از اتراك و در سامرا اقامت داشتند امر كرد كه هر كدام توبره اسب خود را از گل سرخ پر كنند ، و در ميان بيابان وسيعى ، در موضعى روى هم بريزند . ايشان چنين كردند . و آن همه به منزله كوهى بزرگ شد . اسم آن را تل " مخالى " نهادند
آنگاه خليفه بر آن تل بالا رفت و حضرت امام على النقى ( عليه السلام ) را نيز به آنجا طلبيد و گفت : شما را اينجا خواستم تا مشاهده كنيد سپاهيان من را . و از پيش امر كرده بود كه لشكريان با آرايشهاى نظامى و اسلحه تمام و كمال حاضر شوند ، و غرض او آن بود كه شوكت و اقتدار خود را بنماياند ، تا مبادا آن حضرت يا يكى از اهل بيت او اراده خروج بر او نمايند " .
در اين مدت 20 سال زندگى امام هادى (ع) در سامرا ، به صورتهاى مختلف كارگزاران حكومت عباسى ، مستقيم و غير مستقيم ، چشم مراقبت بر حوادث زندگى امام و رفت و آمدهايى كه در اقامتگاه امام (ع) مىشد ، داشتند از جمله : " حضور جماعتى از بنى عباس ، به هنگام فوت فرزند امام دهم ، حضرت سيد محمد - كه حرم مطهر وى در نزديكى سامرا ( بلد ) معروف و مزار است - ياد شده است . اين نكته نيز مىرساند كه افرادى از بستگان و مأموران خلافت ، همواره به منزل امام سر مىزدهاند . "
اصحاب و ياران امام دهم (ع)
در ميان اصحاب امام دهم ، برمىخوريم به چهرههايى چون " على بن جعفرميناوى " كه متوكل او را به زندان انداخت و مىخواست بكشد . ديگر اديب معروف ، ابن سكيت كه متوكل او را شهيد كرد . و علت آن را چنين نوشتهاند كه دو فرزند متوكل خليفه عباسى در نزد ابن سكيت درس مىخواندند . متوكل از طريق فرزندان خود كمكم ، متوجه شد كه ابن سكيت از هواخواهان على (ع) و آل
على (ع) است . متوكل كه از دشمنان سرسخت آل على (ع) بود روزى ابن سكيت را به حضور خود خواست و از وى پرسيد : آيا فرزندان من شرف و فضيلت بيشتر دارند يا حسن و حسين فرزندان على (ع) ؟
ابن سكيت كه از شيعيان و دوستداران باوفاى خاندان علوى بود ، بدون ترس و ملاحظه جواب داد : فرزندان تو نسبت به امام حسن (ع) و امام حسين (ع) كه دو نوگل باغ بهشت و دو سيد جنت ابدى الهىاند قابل قياس و نسبت نيستند . فرزندان تو كجا و آن دو نور چشم ديده مصطفى كجا ؟
آنها را با قنبر غلام حضرت (ع) هم نمىتوان سنجيد .
متوكل از اين پاسخ گستاخانه سخت برآشفت . در همان دم دستور داد زبان ابن سكيت را از پشت سر درآوردند و بدين صورت آن شيعى خالص و يار راستين امام دهم (ع) را شهيد كرد .
ديگر از ياران حضرت هادى (ع) حضرت عبدالعظيم حسنى است . بنا بر آنچه محدث قمى در منتهى الآمال آورده است : " نسب شريفش به چهار واسطه به حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام منتهى مىشود ... " از اكابر محدثين و اعاظم علماء و زاهدان و عابدان روزگار خود بوده است و از اصحاب و ياران حضرت جواد (ع) و حضرت امام هادى (ع) بود . صاحب بن عباد رسالهاى مختصر در شرح حال آن جناب نوشته .
نوشتهاند : " حضرت عبدالعظيم از خليفه زمان خويش هراسيد و در شهرها به عنوان قاصد و پيك گردش مىكرد تا به رى آمد و در خانه مردى از شيعيان مخفى شد ... " .
" حضرت عبدالعظيم ، اعتقاد راسخى به اصل امامت داشت . چنين استنباط مىشود كه ترس اين عالم محدث زاهد از قدرت زمان ، به خاطر زاهد بودن و حديث گفتن وى نبوده است ، بلكه به علت فرهنگ سياسى او بوده است . او نيز مانند
ديگر داعيان بزرگ و مجاهد حق و عدالت ، براى نشر فرهنگ سياسى صحيح و تصحيح اصول رهبرى در اجتماع اسلامى مىكوشيده است ، و چه بسا از ناحيه امام ، به نوعى براى اين كار مأموريت داشته است . زيرا كه نمىشود كسى با اين قدر و منزلت و ديانت و تقوا ، كسى كه حتى عقايد خود را بر امام عرضه مىكند تا از درست بودن آن عقايد ، اطمينان حاصل كند - به طورى كه حديث آن معروف است - اعمال او ، به ويژه اعمال اجتماعى و موضعى او ، بر خلاف نظر و رضاى امام باشد . حال چه به اين رضايت تصريح شده باشد ، يا خود حضرت عبدالعظيم با فرهنگ دينى و
فقه سياسى بدان رسيده باشد " .
صورت و سيرت حضرت امام هادى (ع)
حضرت امام دهم (ع) داراى قامتى نه بلند و نه كوتاه بود . گونههايشاندكى برآمده و سرخ و سفيد بود . چشمانش فراخ و ابروانش گشاده بود . امام هادى (ع) بذل و بخشش بسيار مىكرد . امام آن چنان شكوه و هيبتى داشت كه وقتى بر متوكل خليفه جبار عباسى وارد مىشد او و درباريانش بىدرنگ به پاس خاطر وى و احترامش برمىخاستند .
خلفايى كه در زمان امام (ع) بودند : معتصم ، واثق ، متوكل ، منتصر ، مستعين ، معتز ، همه به جهت شيفتگى نسبت به قدرت ظاهرى و دنياى فريبنده با خاندان علوى و امام همام حضرت هادى دشمنى ديرينه داشتند و كم و بيش دشمنى خود را ظاهر مىكردند ولى همه ، به خصال پسنديده و مراتب زهد و دانش امام اقرار داشتند ، و اين فضيلتها و قدرتهاى علمى و تسلط وى را بر مسائل فقهى و
اسلامى به تجربه ، آزموده و مانند نياكان بزرگوارش (ع) در مجالس مناظره و احتجاج ، وسعت دانش وى را ديده بودند . شبها اوقات امام (ع) پيوسته به نماز و طاعت و
تلاوت قرآن و راز و نياز با معبود مىگذشت . لباس وى جبهاى بود خشن كه بر تن
مىپوشيد و زير پاى خود حصيرى پهن مىكرد . هر غمگينى كه بر وى نظر مىكرد
شاد مىشد . همه او را دوست داشتند . هميشه بر لبانش تبسم بود ، با اين حال هيبتش در دلهاى مردم بسيار بود .
شهادت امام هادى (ع)
امام دهم ، حضرت هادى (ع) در سال 254 هجرى به وسيله زهر به شهادترسيد . در
سامرا در خانهاى كه تنها فقط فرزندش امام حسن عسكرى بر بالين او بود . معتمد
عباسى امام دهم را مسموم كرد . از اين سال امام حسن عسكرى پيشواى حق شد و بار تعهد امامت را بر دوش گرفت . و در همان خانهاى كه در آن بيست سال زندانى و تحت نظر بود ، سرانجام به خاك سپرده شد .
زن و فرزندان امام هادى (ع)
حضرت هادى (ع) يك زن به نام سوسن يا سليل و پنج فرزند داشته است .
1 - ابومحمد حسن عليه السلام ( امام عسكرى (ع) يازدهمين اختر تابناك
ولايت و امامت است ) .
2 - حسين .
3 - سيد محمد كه يك سال قبل از پدر بزرگوارش فوت كرد ، جوانى بود
آراسته و پرهيزگار كه بسيارى گمان مىكردند مقام ولايت به وى منتقل خواهد شد .
قبر مطهرش كه مزار شيعيان است در نزديكى سامرا مىباشد .
4 - جعفر .
5 - عايشه ، يا به نقل شادروان شيخ عباس قمى " عليه " .
منبع
مجمع جهاني اهلبيت(عليهم السلام)
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در شنبه بیست و ششم فروردین 1391 ساعت 18:2 موضوع نذر امام علي نقي | لینک ثابت
قال الصادق علیه السلام: من اراد ان یکون فى جوار نبیه و جوارعلى و فاطمه علیهم السلام فلا یدع زیارة الحسین علیه السلام.
امام صادق (ع) فرمود: کسى که مىخواهد در همسایگى پیامبر(ص) و در کنارعلى (ع) و فاطمه (س) باشد زیارت امام حسین (ع) را ترک نکند.
قال ابوعبدالله علیه السلام: لو ان احدکم حج دهره ثم لم یزرالحسین بن على علیهماالسلام لکان تارکا حقا من حقوق رسول الله (ص) لان حق الحسین فریضة من الله تعالى واجبه على کل مسلم.
امام صادق (ع) فرمود: اگر یکى از شما تمام عمرش را احرام حج ببندد اما امام حسین علیه السلام را زیارت نکند حقى از حقوق رسول خدا (ص) را ترک کرده است؛ چرا که حق حسین (ع) فریضه الهى و بر هر مسلمانى واجب و لازم است.
قال ابوعبدالله علیه السلام: من لم یأت قبرالحسین علیه السلام حتى یموت کان منتقص الایمان منتقص الدین، ان ادخل الجنة کان دون المؤمنین فیها.
امام صادق (ع) فرمود: هر کس به زیارت قبر امام حسین (ع) نرود تا بمیرد، ایمانش ناتمام و دینش ناقص خواهد بود به بهشت هم که برود پایین تر از مومنان در آنجا خواهد بود.
قال ابوعبدالله علیه السلام: لا تدع زیارة الحسین بن على علیهماالسلام و مُرّ أصحابک بذلک یمدالله فى عمرک و یزید فى رزقک و یحییک الله سعیدا ولا تموت الا شهیدا.
امام صادق (ع) فرمود: زیارت امام حسین علیه السلام را ترک نکن و به دوستان و یارانت نیز همین را سفارش کن! تا خدا عمرت را دراز و روزى و رزقت را زیاد کند و خدا تو را با سعادت زنده دارد و نمیرى مگر با شهادت.
عن ابى عبدالله قال: من اراد الله به الخیر قذف فى قلبه حب الحسین علیه السلام و زیارته و من اراد الله به السوء قذف فى قلبه بغض الحسین علیه السلام و بغض زیارته.
امام صادق (ع) فرمود: هر کس که خدا خیر خواه او باشد محبت حسین (ع) و زیارتش را در دل او مىاندازد و هر کس که خدا بدخواه او باشد کینه و خشم حسین (ع) و خشم زیارتش را در دل او مىاندازد.
قال الصادق علیه السلام: من لم یأت قبرالحسین علیه السلام و هو یزعم انه لنا شیعة حتى یموت فلیس هو لنا شیعة و ان کان من اهل الجنة فهو من ضیفان اهل الجنة.
امام صادق علیه السلام فرمود: کسى که به زیارت قبر امام حسین نرود و خیال کند که شیعه ما است و با این حال و خیال بمیرد او شیعه ما نیست و اگر هم از اهل بهشت باشد از میهمانان اهل بهشت خواهد بود.
قال الصادق علیه السلام: من اتى قبرالحسین علیه السلام عارفا بحقه کتبه الله عزوجل فى اعلى علیین.
امام صادق (ع) فرمود: هر کس که به زیارت قبر حسین علیه السلام نایل شود و به حق آن حضرت معرفت داشته باشد خداى متعال او را در بلندترین درجه عالى مقامان ثبت مىکند.
قال ابوالحسن موسى بن جعفرعلیه السلام: أدنى ما یثاب به زائر ابى عبدالله علیه السلام بشط فرات إذا عرف حقه و حرمته و ولایته ان یغفر له ما تقدم من ذنبه و ما تأخز.
حضرت امام موسى کاظم علیه السلام فرمود: کمترین ثوابى که به زائر امام حسین علیه السلام در کرانه فرات داده مىشود این است که تمام گناهان بخشوده مىشود. بشرط این که حق و حرمت ولایت آن حضرت را شناخته باشد.
قال الرضا علیه السلام: من زار قبرالحسین (ع) بشط الفرات کان کمن زار الله
امام رضا علیه السلام فرمود: کسى که قبر امام حسین علیه السلام را در کرانه فرات زیارت کند، مثل کسى است که خدا را زیارت کرده است.
قال الصادق علیه السلام: من زارالحسین علیه السلام یوم عاشورا وجبت له الجنة.
امام صادق (ع) فرمود: هر کس که امام حسین علیه السلام را در روز عاشورا زیارت کند بهشت بر او واجب مىشود.
قال ابوعبدالله علیه السلام: من باب عند قبرالحسین علیه السلام لیلة عاشورا لقى الله یوم القیامة ملطخا بدمه کأنما قتل معه فى عرصة کربلا. امام صادق (ع) فرمود: کسى که شب عاشورا در کنار مرقد امام حسین علیه السلام سحر کند روز قیامت در حالى به پیشگاه خدا خواهد شتافت که به خونش آغشته باشد، مثل کسى که در میدان کربلا و در کنار امام حسین علیه السلام کشته شده باشد.
قال ابو محمدالحسن العسکرى علیه السلام: علامات المؤمن خمس: صلاة الخمسین، و زیارة الاربعین، والتختم فى الیمین، و تعفیر الجبین والجهر ببسم الله الرحمن الرحیم.
امام حسن عسکرى علیه السلام فرمود: نشانههاى مؤمن پنج چیز است: ۱ ـ پنجاه رکعت نماز) نماز یومیه و نمازهای نافله) ۲ ـ زیارت اربعین ۳ ـ انگشتر به دست راست کردن ۴ ـ بر خاک سجده کردن ۵ ـ بسم الله الرحمن الرحیم را در نماز بلند گفتن.
قال رسول الله (ص): الا و ان الإجابة تحت قبته والشفاء فى تربته، و الائمة علیهم السلام من ولده.
پیامبر خدا(ص) فرمود: بدانید که اجابت دعا، زیر گنبد حرم او و شفاء در تربت او، و امامان علیهم السلام از فرزندان اوست.
قال الصادق علیه السلام: حنکوا اولادکم بتربة الحسین (ع) فإنها امان.
امام صادق (ع) فرمود: کام کودکانتان را با تربت حسین (ع) بردارید چرا که خاک کربلا فرزندانتان را بیمه مىکند.
قال ابوعبدالله علیه السلام: فى طین قبرالحسین علیه السلام الشفاء من کل داء و هو الدواء الاکبر.
امام صادق (ع) فرمود: شفاى هر دردى در تربت قبر حسین علیه السلام است و همان است که بزرگترین داروست.
قال الصادق علیه السلام: السجود على تربة الحسین علیه السلام یخرق الحجب السبع.
امام صادق (ع) فرمود: سجده بر تربت حسین علیه السلام حجابهاى هفتگانه را پاره مىکند.
کان الصادق (ع) لا یسجد الا على تربة الحسین (ع) تذللا لله و إستکانة الیه.
رسم حضرت امام صادق (ع) چنین بود که: جز بر تربت حسین (ع) به خاک دیگرى سجده نمىکرد و این کار را از سر خشوع و خضوع براى خدا مىکرد.
قال الصادق (ع): السجود على طین قبرالحسین (ع) ینور الى الارض السابعة و من کان معه سبحة من طین قبرالحسین (ع) کتب مسبحا و ان لم یسبح بها…
امام صادق (ع) فرمود: سجده بر تربت قبر حسین (ع) تا زمین هفتم را نور باران مىکند و کسى که تسبیحى از خاک مرقد حسین (ع) را با خود داشته باشد، تسبیح گوى حق محسوب مىشود، اگر چه با آن تسبیح هم نگوید.
عن موسى بن جعفرعلیه السلام قال: ولا تأخذوا من تربتى شیئا لتبرکوا به فأن کل تربة لنا محرمة الا تربة جدى الحسین بن على علیهماالسلام فأن الله عزوجل جعلها شفاء لشیعتنا و أولیائنا.
حضرت امام کاظم (ع) در ضمن حدیثى که از رحلت خویش خبر مىداد فرمود: چیزى از خاک قبر من برندارید تا به آن تبرک جویید؛ چرا که خوردن هر خاکى جز تربت جدم حسین (ع) بر ما حرام است، خداى متعال تنها تربت کربلا را براى شیعیان و دوستان ما شفا قرار داده است.
قال الامام موسى الکاظم (ع): لا تستغنى شیعتنا عن أربع: خمرة یصلى علیها و خاتم یتختم به و سواک یستاک به و سبحة من طین قبر أبى عبدالله علیه السلام…
حضرت امام موسى بن جعفر علیهماالسلام فرمود: پیروان ما از چهار چیز بىنیاز نیستند:
۱ ـ سجادهاى که بر روى آن نماز خوانده شود.
۲ ـ انگشترى که در انگشت باشد.
۳ ـ مسواکى که با آن دندانها را مسواک کنند.
۴ ـ تسبیحى از خاک مرقد امام حسین (ع)
منبع :
۱- بحارالانوار
۲- کامل الزیارات، ص۲۶۹، باب ۸۸، ح ۸ .
۳- تهذیب، ج ۶، ص۷۳ / بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۱۱۶٫
۴- شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ج ۴، ص ۱۶۹٫
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در چهارشنبه هفتم دی 1390 ساعت 18:52 موضوع احادیث در مورد کربلا | لینک ثابت
توصیه های رهبر معظم انقلاب در رابطه با نحوه عزاداری از آهنگ های چرند در مداحی تا سکوت نکردن در مقابل قمه زنی
من شنیدهام در مواردی از آهنگهای نامناسب استفاده میشود. مثلاً فلان خوانندهی طاغوتی یا غیرطاغوتی شعر عشقیِ چرندی را با آهنگی خوانده؛ حالا ما بیاییم در مجلس امام حسین ...
*آهنگ های عشقی و چرند طاغوتی و غیر طاغوتی را در مجلس امام حسین نیاورید
من شنیدهام در مواردی از آهنگهای نامناسب استفاده میشود. مثلاً فلان خوانندهی طاغوتی یا غیرطاغوتی شعر عشقیِ چرندی را با آهنگی خوانده؛ حالا ما بیاییم در مجلس امام حسین و برای عشاق امام حسین، آیات والای معرفت را در این آهنگ بریزیم و بنا کنیم آن را خواندن؛ این خیلی بد است.» (بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مداحان و شاعران اهل بیت۰۵/۰۵/۱۳۸۴)
* حواسمان به همسایه ها باشد
ما با این که پشت بلندگو، تا دیر وقتی از شب، شعر یا قرآن یا نوحه بخوانند و مزاحم همسایه ها بشوند، مخالفیم. با چنین چیزی، مقابله هم می کنیم. « سخنرانی در دیدار با خانواده های معظم شهدا و جانبازان شهرهای خوی، و… ۰۲/۰۳/۱۳۶۹)
*از اینکه در روز عشورا عزاداران نمازشان را نزدیک غروب میخوانند رنج میبریم
«اهمیت دادن به نماز در ظهر عاشورا و در میان مراسم سینه زنی و عزاداری، خود یک نقطه برجسته . ما همیشه از این که می بینیم جوانان و مردممان، سینه زنی روز عاشورا را می کنند و نمازشان به نزدیک غروب می افتد رنج می بریم. مردم اهمیت نماز و ذکر خدا و یاد الهی را در لابه لای مراسم عاشورا نشان دهند؛ » بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه های نماز جمعه تهران ۱۶/۰۱/۱۳۸۱)
* مگر ارزش اباالفضل به چشمهای قشنگش بوده؟
:«چیزی که بنده در بعضی ازجلسات مداحی اطلاع پیدا کردم استفاده از مدحها و تمجیدهای بی معناست که گاهی هم مضر است. فرض کنید راجع به حضرت اباالفضل صحبت میشود بنا کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن مثلاً قربون چشمت بشم، مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشمهای قشنگش بوده… اینها سطح معارف دینی ما را پایین میآورد. معارف شیعه در اوج اعتلاست… ارزش اباالفضل العباس به جهاد و فداکاری و اخلاص و معرفت او به امام زمانش است، به صبر و استقامت اوست، به آب نخوردن اوست ..(بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مداحان و شاعران اهل
بیت،۰۵/۰۵/۱۳۸۴)
*در مقابل قمه زنی سکوت نکنید!
شنیدم که بعضی افراد، در گوشه و کنار این کشور، به بدن خودشان قفل می زنند! این چه کار غلطی است که بعضی افراد انجام می دهند!؟ قمه زدن نیز همین طور است. قمه زدن هم از کارهای خلاف است. می دانم عدّه ای خواهند گفت: «حق این بود که فلانی اسم قمه را نمی آورد.» خواهند گفت: «شما به قمه زدن چه کار داشتید؟ عدّه ای می زنند؛ بگذارید بزنند!» نه؛ نمی شود در مقابل این کار غلط سکوت کرد. اگر به گونه ای که طیّ چهار، پنج سال اخیر بعد از جنگ، قمه زدن را ترویج کردند و هنوز هم می کنند، در زمان حیات مبارک امام رضوان اللّه علیه ترویج می کردند، قطعاً ایشان در مقابل این قضیه می ایستادند. کار غلطی است که عدّه ای قمه به دست بگیرند و به سر خودشان بزنند و خون بریزند. این کار را می کنند که چه بشود؟! کجای این حرکت، عزاداری است؟!… امام بزرگوار، خط شکنی بود که هرجا انحرافی در نکته ای مشاهده می کرد، با کمال قدرت و بدون هیچ ملاحظه ای، بیان می فرمود. اگر این بدعتها و خلافها در زمان آن بزرگوار می بود یا به این رواج می رسید، بلاشک می گفت.
* سینهخیز خود را به حرم رساندن اهانت به دین و زیارت است
اخیرا یک بدعت عجیب و غریب و نامانوس دیگر هم در باب زیارت درست کرده اند! بدین ترتیب که وقتی میخواهند قبور مطهر ائمه علیهم السلام را زیارت کنند از در صحن که وارد میشوند روی زمین میخوابند و سینهخیز خود را به حرم میرسانند! شما میدانید که قبر مطهر پیغمبر صلواة الله علیه و قبور مطهر امام حسین، امام صادق، موسی بن جعفر، امام رضا و بقیه ائمه علیهم السلام را همه مردم ایضا علما و فقهای بزرگ در مدینه و عراق و ایران زیارت میکردند. آیا هرگز شنیدهاید که یک نفر از ائمه علیهم السلام و یا علما وقتی میخواستند زیارت کنند خود را از در صحن به طور سینهخیز به حرم برسانند! اگر این کار مستحسن و مستحب بود و مقبول و خوب مینمود بزرگان ما به انجامش مبادرت میکردند؛ اما نکردند.
حتی نقل شد که مرحوم آیت الله العظمی آقای بروجردی رضوان الله تعالی علیه آن عالم بزرگ و مجتهد قوی و عمیق و روشنفکر عتبه بوسی را با این که شاید مستحب باشد منع میکرد. احتمالا استحباب بوسیدن عتبه در روایت وارد شده است .
در کتب دعا که هست. به ذهنم این است که برای عتبه بوسی روایت هم وجود دارد. با این که این کار مستحب است ایشان میگفتند «انجامش ندهید تا مبادا دشمنان خیال کنند سجده میکنیم؛ و علیه شیعه، تشنیعی درست نکنند.
اما امروز وقتی عدهای وارد صحن مطهر علی بن موسی الرضا علیهالصلاة والسلام میشوند خود را به زمین میاندازند و دویست متر راه را به طور سینهخیز میپیماند تا خود را به حرم برسانند! آیا این کار درستی است؟ نه؛ این کار غلط است. اصلا اهانت به دین و زیارت است. چه کسی چنین بدعتهایی را بین مردم رواج میدهد؟ نکند این هم کار دشمن باشد! اینها را به مردم بگویید و ذهنها را روشن کنید.
دین، منطقی است. اسلام، منطقی است و منطقیترین بخش اسلام تفسیری است که شیعه از اسلام دارد؛ تفسیری قوی. متکلمین شیعه هر یک در زمان خود مثل خورشید تابناکی میدرخشیدند و کسی نمیتوانست به آنها بگوید «شما منطقتان ضعیف است. ( بیانات مقام معظم رهبری در دیدار روحانیون و وعاّظ، در آستانه ماه محرم ۰۳/۰۳/۱۳۷۴)
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در شنبه سوم دی 1390 ساعت 23:22 موضوع متفرقه | لینک ثابت
عاشورا مظهر بيداري اسلامي است
همان گونه كه عاشورا در كشور ما باعث بيداري مردم از ظلم ستمگران شد هم اكنون در ساير كشور هاي جهان درس هاي عاشورا باعث بيداري مردم مي شود .
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390 ساعت 23:30 موضوع بيداري اسلامي و عاشورا | لینک ثابت
بيداري
همانگونه که در ابتدای انقلاب، محرم به کمک این مردم آمد و امام خمینی (ره) فرمود؛ خون بر شمشیر پیروز است، در قضایای ۹ دی هم، عاشورا به کمک ملت آمد و حماسه بزرگ و ماندگاری را خلق کرد
منبع
سخنان رهبر
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390 ساعت 18:13 موضوع بيداري اسلامي و عاشورا | لینک ثابت
عبرت هاي عاشورا
یکی از مهم ترین عبرت های عاشورا مساله "عاقبت به خیری" است؛ سی هزار نفر آدم به ظاهر خوبی که یک جا عاقبت به خیر نشدن و قیامتشون رو به آتش کشیدن..
امیر المومنین(ع) نگران عاقبت به خیریشون بودن؛ وقتی شمشیر به فرق مبارکشون اصابت کرد، فرمودند: (فزت) یعنی رستگار شدم..
در آخرالزمان فتنه ها فراوانند؛ چرا حضرت امیر فرمودند بیشتر مردم دینشون رو از دست میدن؟ چرا عاقبت به خیری اینقدر مساله پیچیده ای هست؟
کوفه رو سران سپاه اسلام درست کرده بودن و خدا می خواست کوفه امام حسین را بکشه. چرا؟
تاریخ به ما میگوید از هر کسی بیشتر باید از ضربه انقلابیون سابقه دار ترسید..
کربلا دروغ نیست؛ درس بزرگ ابدی است. شک نکنیم؛ امتحان بزرگ عاشورا تکرار خواهد شد و بر اساس کربلا مذهبی ها، سابقه دارها، رزمنده ها همه بترسن؛ باید امتحان گرفته بشه، پیروز بشیم بعد آقامون رو ببینیم..
ما مذهبی ها باید بیشتر مواظب عاقبت به خیریمون باشیم؛ اون بی دین مشکلی نداره؛ از اون انتظاری نمیره. خوبان از خودشون بترسن؛ آخرالزمانه! روز عاشورا خوبها متهم اند؛ خوب ها خراب بشن ضربه های بزرگی میزنن؛ با کمال آرامش..
تمام ائمه از امتحانات آخر الزمان که خیلی خوبها؛ خیلی بد میشن سخن گفته اند؛ اینها دروغ تیست..
از اسبابی که این امتحانات را شکل میده، اینه که انسان به علم خودش اعتنا نکنه؛ به آگاهی های کوچکی که میتونه نجات بخش باشه؛ به چیزی که می دونه. پیامبر اکرم فرمودند:
( اشد الناس یوم القیامه عالماً لاینفعه علمه). بعضی ها آگاهی های مسلم دارن اما از کنارش به سادگی رد میشن..
امام صادق؛ امیرالمومنین و پیامبر -صلوات الله علیهم اجمعین- دروغ نگفتند که غربال در آخرالزمان شدیده..
از امام صادق(ع) پرسیدند چه کار کنیم که گمراه نشیم؟ امام فرمودند: برای شیعیان خوب ما حقیقت مثل آفتاب روشن است..
مضمون حدیث قدسی در این باره:
وقنی ببینم بنده من غالباً مشغول منه، شهوتش رو، عشفش رو، حالش رو و صفاش رو میگذارم در مناجات با خودم؛ اینجوری دیگه خراب نمیشه؛ یعنی نمیگذارم اشتباه (سهو) انجام بده؛ چه برسه به اینکه گناه کنه ( معنای عصمت اکتسابی )؛ اینها حقاً اولیاء و برگزیدگان من هستند..
پس اگر دیدیم خطا ازمون سر زده، بدونیم خدا اجازه داده اشتباه کنیم تا گوشمون رو بپیچونه..
" هر کس از عاقبت به خیر نشدن، نترسه قطعا جزو عاقبت به خیر ها نخواهد بود" و این ترس تا آخر عمر هیچوقت برطرف نمیشه؛ فقط میشه روش مرهم گذاشت..
بعضی حزب الهی ها دیدید پر رو میشن؟ یعنی نمی ترسن.. بابا! تو راهت حقه؛ خودتم باید پررو بشی؟! خودتم بترس! می تونی به حق باشی و دندون رو جیگر بگذاری؟ پس تو اگه مدینه بودی و فاطمه رو جلوت میزدن چه کار میکردی..
مردم کوفه خواص بودن؛ نخیگان؛ اون هایی که حقوق بیت المالشون ار بقیه بیشتر بود. گرفتن خوردن دیگه کلام امام روشون اثر نکرد..
بریم به سمت عصمت. عبادت هامون رو بیشتر کنیم. فتنه های سخت در پیشه. اینی که گذشت آب خوردن بود.
امام حسین(ع) فقط ازمون میخوان کاری کنیم که آقامون بیان و بخوایم آقامون بیان باید این سر پل ها و فتنه ها رو رد کنیم..
شهداء اون بالا نشستن تا هر کی کمک بخواد کمکش کنن؛ شهداء بیاد امروز کمکمون کنید..
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در شنبه نوزدهم آذر 1390 ساعت 23:26 موضوع بيداري اسلامي و عاشورا | لینک ثابت
بيداري اسلامي و محرم
هزار و سيصد و چند ده سال است كه گذشت زمان نتوانسته غبار كهنگي و زنگار فراموشي بر نهضت بيداري عاشورا بنشاند. هر روز در امتداد اين بيداري بزرگ، «الگوي عاشورا» بهتر فهم مي شود و فرياد «عدالت» بلندتر به گوش مي رسد
غيبت از كارزار «مسئوليت» هر روز كمرنگ تر مي شود و «آگاهي» و «بصيرت» پررنگ تر از هر زماني به ميدان آمده است. اتفاق بزرگ و سترگ اين است كه «حق» و «حقيقت» در اين نبرد نفسگير بر «جبهه باطل» و «پهنه ظلمت» مي تازد و فضايي تازه مي گسترد و تاريخ در حال نوشدن است و اين تازگي نمايان شده و پيچ تاريخي عيان گشته است و اين همه مرهون و مديون عاشوراست...
اگر عاشورا نبود در تمامي اين سده ها صداي عدالتخواهي مي خشكيد و مبارزه با ظلم ابتر مي ماند و حس مسئوليت رنگ مي باخت، آگاهي و بصيرت به بار نمي نشست و حق طلبي به حاشيه مي رفت و از همه مهم تر اين پيچ تاريخي به امروز و به اين زمانه نمي رسيد
چون در جنگ اسلام ناب با «اسلام سلطنتي»، «اسلام سرمايه داري» و «اسلام التقاط»، اين «اسلام وارونه» بود كه بر مصدر اعصار و قرون مي نشست اما انقلاب عاشورا و حركت نجات بخش سيدالشهدا (ع) پيچ تاريخ را بسوي اسلام نبوي هدايت كرد كه نشان از اين واقعيت ماندگار است كه «اسلام محمدي الحدوث و حسيني البقاء» است.
اين روايت از لسان كسي كه در احياي مكتب عاشورا كسي به مانند او اين توفيق بزرگ را نداشته است خواندني است؛ «خطري كه معاويه و يزيد براي اسلام داشتند اين نبود كه غصب خلافت كردند... اين ها خطري كه داشتند اين بود كه اسلام را به صورت سلطنت مي خواستند در بياورند، مي خواستند معنويت را بصورت طاغوت درآورند، به اسم اينكه ما خليفه رسول الله هستيم، اسلام را منقلب كنند به يك رژيم طاغوتي؛ اين مهم بود... اين ها اصل اسلام را وارونه مي خواستند بكنند.
سلطنت بود، شرب خمر بود، قمار بود در مجالسشان؛ خليفه رسول الله(ص) و در مجلس شرب خمر و در مجلس قمار؟! و باز [همين] خليفه رسول الله نماز هم مي رود و در جماعت مي خواند! اين خطر از براي اسلام بزرگ بود. اين خطر را سيدالشهداء رفع كرد.»
اگر اين خطر بزرگ رفع نمي شد و اسلام وارونه اموي ميدان داري خود را در پهنه تاريخ استمرار مي بخشيد براي هميشه الگوي حكومتي اسلام به يغما مي رفت و تنها يك اسلام تنزل يافته در قالب يك سري اعمال و آموزه هاي عبادي رخ مي نمود اما انقلاب عاشورا نگذاشت اين بدعت و اين تحريف در گذشت زمان آنچنان پيش رود كه سرنوشت آينده اسلام را رقم بزند.
اينجاست كه امام حسين(ع) پيش از اين قيام و انقلاب براي آنكه «نقشه راه» همه عدالت طلبان و ظلم ستيزان را ترسيم نمايد در نامه اي به برادرش محمد حنفيه علت العلل اين حركت عظيم بيداري بخش را تشريح مي كند؛ «اني لم اخرج اشراً و لابطراً و لامفسداً و لا ظالماً و انما خرجت لطلب الاصلاح في امه جدي(ص) اريد ان آمر بالمعروف و انهي عن المنكر و اسير بسيره جدي و ابي علي ابن ابيطالب...: من نه از روي خودخواهي يا براي خوشگذراني و نه براي فساد و ستمگري از مدينه خارج مي گردم بلكه هدف من از اين هجرت، «امر به معروف» و «نهي از منكر» است و خواسته ام از اين حركت، اصلاح مفاسد امت و احياء و زنده كردن سنت و قانون جدم رسول خدا (ص) و راه و رسم پدرم علي ابن ابيطالب(ع) است»
بدون ترديد همچنانكه در كلام امام(ع) هويداست در زمانه اي كه جاي «معروف» و «منكر» عوض شده اند و حاكمان ناشايست و قدرت طلب در پي آنند كه «معروف» سيماي «منكر» پيدا كند و «منكر» در صورت «معروف» بزك شود هيچ ارزشي بالاتر از احياي اين فريضه الهي نيست؛ «امر به معروف» و «نهي از منكر» .
در مكتب عاشورا در احياي امر به معروف و نهي از منكر نيز اجراي بالاترين معروف و طرد بدترين منكر اولويت دارد و از همين رهگذر، برترين «معروف» حكومت حقه اي است كه شايستگان زمام آن را بدست گرفته اند و عهده دار اسلام ناب نبوي است و بدترين منكر خلافت نااهلان و الگوي حكومتي غيراسلامي است.
اين عبارت صريح و گوياي سيدالشهداء كه؛ «... و مثلي لايبايع مثله: ... و كسي مانند من با شخصي همچون يزيد بيعت نخواهد كرد.» بيانگر اين نكته روشن و خالي از ابهام است كه اگر بر مسند حكومت ناشايستگان بنشينند آن وقت «ظلم» و «بي عدالتي» و «فقر» و «فساد» و «تبعيض» هم در اركان جامعه ريشه مي دواند و هم نهادينه مي شود و هر صدا و فرياد احقاق حق و عدالت نيز سركوب مي شود.
از همين روي، استاد والا مقام شهيد مطهري در تبيين اهميت اقامه امر به معروف و نهي از منكر در مكتب عاشورا تصريح مي كند: «نهضت حسيني ارزش امر به معروف و نهي از منكر را بالا برد، چون حسين بن علي فهماند كه انسان در راه امر به معروف و نهي از منكر به جايي مي رسد كه مال و آبروي خودش را بايد فدا كند، ملامت مردم را بايد متوجه خودش كند؛ همان طور كه حسين(ع) كرد.»
اكنون در عصر حاضر و در ميانه محرم سال گذشته تاكنون كه ملت هاي مسلمان منطقه در بستر بيداري اسلامي فرياد عزت و استقلال سر مي دهند و ذلت حضور حاكمان دست نشانده و سرسپرده به نظام سلطه را در حاكميت برنمي تابند اين سوال به ميان مي آيد كه اين الگو را از كدام منبع حيات بخش گرفته اند
اينكه در ميدان «التحرير» مصر ميليون ها نفر با شوري وصف نشدني شعار سر مي دهند؛ «لاشرقيه، لاغربيه؛ اسلاميه اسلاميه» و يا در همين چند روز پيش در عربستان همزمان با ماه محرم فرياد بلند «هيهات منا الذله» عليه آل سعود در شهرهاي شيعه نشين اين كشور طنين انداز مي شود؛ به وضوح نشان مي دهد حتي پس از هزار و سيصد و هفتاد و دو سال هنوز فرهنگ پيشرو عاشورا در پهنه تاريخ اثربخش است و الگوي عاشوراي حسيني هر روز پرقدرت تر به ميدان مي آيد چرا كه ملت ها آمر به معروف و ناهي از منكر شده اند
ملت هاي مسلمان منطقه در تمامي 11 ماه گذشته بالاترين «معروف» را «اسلام» دانسته و خطاب به حكومت هاي ديكتاتوري و وابسته به قدرت هاي غربي حاكميت اسلامي را خواستار شده اند و خواسته اصلي آنها تحقق حاكميت اسلام و شريعت اسلامي بر مصدر حكومت و قدرت است.
به همين خاطر است كه هر انتخاباتي كه در منطقه برگزار مي شود اين اسلام گرايان هستند كه اكثريت آراء را كسب مي كنند.
در تونس حزب اسلامي «النهضه» با استقبال افكار عمومي مواجه مي شود و در انتخابات مجلس موسسان بيشترين آراء مردم را از آن خود مي كند و اخيرا در انتخابات پارلماني مصر، باز هم اسلامگرايان هستند كه بيشترين كرسي هاي پارلمان را كسب مي كنند
از سوي ديگر؛ ملت هاي منطقه بالاترين «منكر» را وجود يزيديان زمان چون حسني مبارك، قذافي، بن علي و آل سعود و آل خليفه مي دانند و به تبعيت از الگوي عاشورا حاضر به سازش و بيعت با آنها نيستند.
نكته اي كه در اين ميان حائز اهميت است و در ذيل احياي فريضه «امر به معروف و نهي از منكر» به موازات بيداري اسلامي ملت ها بايد خاطرنشان كرد روحيه شهادت طلبي جوانان و مردم مسلمان است كه باز هم به تاسي از الگوي عاشورايي است.
مردم بدون واهمه از موج سركوب جنايتكاران آل خليفه و آل سعود و علي عبدالله صالح مرگ با عزت را بر زندگي با ذلت ترجيح مي دهند.
اين روحيه برگرفته از مكتب عاشورا است كه؛ «الموت اولي من ركوب العار»: مرگ از زندگي ننگين بهتر است يا «لا اري الموت الا سعاده و الحياه مع الظالمين الا برما»: مرگ در نظر من جز سعادت چيزي نيست و زندگي با ستمكاران براي من خستگي آور است.
و بالاخره بايد اين نكته را به نكات قبلي اضافه كرد در زمانه اي كه امر به معروف و نهي از منكر به بركت الگوي عاشورا در ميان ملت هاي مسلمان در بالاترين سطح آن بروز و ظهور يافته است اين اتفاق بزرگ و مبارك به گونه اي ديگر فراتر از منطقه در محيط كشورهاي آمريكايي و اروپايي نيز سرايت داشته است و اگر اين بيداري تا خاك آمريكا و اروپا پيش رفته به اين خاطر است كه عموم مردم و جنبش بزرگ 99 درصدي عليه 1 درصد كلان سرمايه داران حاكم، بزرگترين «منكر» را نظام سرمايه داري مي دانند و خواهان برچيده شدن آن هستند.
منابع :
حماسه حسيني، ج 1، ص 268
صحيفه امام، ج 8، ص9
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در شنبه دوازدهم آذر 1390 ساعت 16:53 موضوع | لینک ثابت
عدم شهادت طلبی شاعرانه ی کشته شدن
شهادتى را كه ما در شرع مقدّس مى شناسيم و در روايات و آيات قرآن از آن نشان مى بينيم، معنايش اين است كه انسان به دنبال هدف مقدّسى كه واجب يا راجح است، برود و در آن راه، تن به كشتن هم بدهد. اين، آن شهادتِ صحيح اسلامى است. اما اينكه آدم، اصلًا راه بيفتد براى اينكه «من بروم كشته شوم» يا يك تعبير شاعرانه ى چنينى كه «خون من پاى ظالم را بلغزاند و او را به زمين بزند»؛ اين ها آن چيزى نيست كه مربوط بدان حادثه ى به آن عظمت است. در اين هم بخشى از حقيقت هست؛ اما هدفِ حضرت، اين نيست.
(بيانات در خطبه هاى نماز جمعه (عاشوراى 1416) 19/ 03/ 1374)
تبليغ دين، تبليغ به معناى حقيقى كلمه؛ رساندن پيام، روشن كردن فضا؛ روشنگری با قول یا فعل
امام حسين (عليه الصّلاة و السّلام) هم براى بيان حقيقت، روشنگرى در طول تاريخ، عزيزترين عزيزان خود را برمى دارد مى آورد وسط ميدان. امام حسين (عليه السّلام) كه مى دانست حادثه چه جور تمام خواهد شد؛ زينب را آورد، همسران خود را آورد، فرزندان خود را آورد، برادران عزيز خود را آورد. اينجا هم مسئله، مسئله ى تبليغ دين است؛ تبليغ به معناى حقيقى كلمه؛ رساندن پيام، روشن كردن فضا؛ ابعاد مسئله ى تبليغ را اين جورى مى شود فهميد كه چقدر مهم است. در آن خطبه «من رأى سلطانا جائرا مستحلًّا لحرم اللَّه ناكثا لعهد اللَّه ... و لم يغيّر عليه بفعل و لا قول كان حقّا على اللَّه ان يدخله مدخله»؛ يعنى وقتى او دارد فضا را به اين شكل آلوده مى كند، خراب مى كند، بايد يا با فعل يا با قول آمد روشنگرى كرد. و امام حسين (عليه السّلام) اين كار را انجام مى دهد، آن هم با اين هزينه ى سنگين؛ عيالات خود، همسران خود، عزيزان خود، فرزندان امير المؤمنين، زينب كبرى، اين ها را برمى دارد مى آيد وسط ميدان....
(بيانات در ديدار با جمعى از طلاب و روحانيون 22/ 09/ 1388)
بيان كردن، روشنگرى ، هدايت و مشخّص كردن مرز بين حقّ و باطل
مبارزه ى او بيان كردن، روشنگرى ، هدايت و مشخّص كردن مرز بين حقّ و باطل- چه در زمان يزيد و چه قبل از او- بود. منتها آنچه در زمان يزيد پيش آمد و اضافه شد، اين بود كه آن پيشواى ظلم و گمراهى و ضلالت، توقّع داشت كه اين امام هدايت پاى حكومت او را امضاء كند؛ «بيعت» يعنى اين.
(بيانات در جمع ده هاهزار نفر از راهيان نور و قشرهاى مختلف مردم در پادگان دوكوهه 09/ 01/ 1381)
نجات مردم از جهالت و سرگردانى و حيرت موجود در گمراهى
اين بنده ى تو اين حسين تو خون خود را نثار كرد، تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «و حيرة الضّلالة» ؛ مردم را از سرگردانى و حيرتى كه در گمراهى است، نجات بدهد
(سخنرانى در ديدار با فرزندان ممتاز شاهد، جانبازان شهرهاى مشهد و تهران و استان كردستان، جمعى از دانش آموزان مدارس تهران و مدرّسان مراكز تربيت معلم، و گروهى از ورزشكاران و مسئولان سازمان تربيت بدنى كشور21/ 06/ 1369)
برطر ف کردن ابرهاى جهل و غفلت را از افق زندگى انسان ها
قيام حسينى براى اين است كه ابرهاى جهل و غفلت را از افق زندگى انسان ها برطرف كند و آن ها را عالم كند؛ آن ها را به هدايت حقيقى برساند
(بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى در مراسم هفدهمين سالگرد ارتحال حضرت امام خمينى (ره) 14/ 03/ 1385)
برای ارزشهای اسلامی و معرفت و ایمان و عزت، نجات مردم از فساد و زبونی و پستی و جهالت، مبارزه با حرکت انحطاطی
در باطن، یک قیام برای ارزشهای اسلامی و برای معرفت و برای ایمان و برای عزت است. برای این است که مردم از فساد و زبونی و پستی و جهالت نجات پیدا کنند... اوضاع در میان امت پیامبر دگرگون شده است؛ حرکت، حرکت غلطی است؛ حرکت، حرکت به سمت انحطاط است؛ در ضد جهتی است که اسلام میخواست و پیامبر آورده بود. قیام کردم برای اینکه با اینها مبارزه کنم.
(بیانات در خطبههای نماز جمعهی تهران 26/ 01/ 1379)
عمل به احکام دین
امام حسین علیهالسّلام جان خودش و جان پاکیزهترین انسانهای زمان خودش را فدا میکند، برای اینکه مردم به احکام دین عمل کنند. چرا؟ چون سعادت، در عملِ به احکام دین است؛ چون عدالت، در عمل به احکام دین است؛ چون آزادی و آزادگی انسان، در عمل به احکام دین است. از کجا میخواهند آزادی را پیدا کنند؟! زیر چتر احکام دین است که همهی خواستههای انسانها برآورده میشود.
(بیانات در دیدار علما و روحانیون و مبلّغان در آستانهی ماه محرّمالحرام 23/ 01/ 1378)
عزت حق، دین، امامت و راه پیغمبر
حرکت امام حسین، حرکت عزّت بود؛ یعنی عزّت حق، عزّت دین، عزّت امامت و عزّت آن راهی که پیغمبر ارائه کرده بود.
(بیانات در جمع دههاهزار نفر از راهیان نور و قشرهای مختلف مردم در پادگان دوکوهه 09/ 01/ 1381)
جلوگیری از انحطاط
كسى مثل حسين بن على عليه السّلام كه خودش تجسّم ارزشهاست ، قيام مى كند، براى اينكه جلوِ اين انحطاط را بگيرد؛ چون اين انحطاط مى رفت تا به آنجا برسد كه هيچ چيز باقى نماند؛ كه اگر يك وقت مردمى هم خواستند خوب زندگى كنند و مسلمان زندگى كنند، چيزى در دستشان نباشد. امام حسين مى ايستد، قيام مى كند، حركت مى كند و يك تنه در مقابل اين سرعت سراشيب سقوط قرار مى گيرد
(بيانات در خطبه هاى نماز جمعه ى تهران 18/ 02/ 1377)
جلوگیری از انحطاط و نماندن چیزی برای افرادی که میخواهند مسلمان زندگی کنند
كسى مثل حسين بن على عليه السّلام كه خودش تجسّم ارزشهاست، قيام مى كند، براى اينكه جلوِ اين انحطاط را بگيرد؛ چون اين انحطاط مى رفت تا به آنجا برسد كه هيچ چيز باقى نماند؛ كه اگر يك وقت مردمى هم خواستند خوب زندگى كنند و مسلمان زندگى كنند، چيزى در دستشان نباشد. امام حسين مى ايستد، قيام مى كند، حركت مى كند و يك تنه در مقابل اين سرعت سراشيب سقوط قرار مى گيرد.
(بيانات در خطبه هاى نماز جمعه ى تهران 18/ 02/ 1377)
واجب قیام مقابل فساد بنیانی جامعه اسلامی در شرایط مناسب، عدم شرط بودن شرايط، زنده ماندن، كشته نشدن، يا اذيّت و آزار نديدن
امام حسين عليه السّلام براى انجام يك واجب ، قيام كرد. اين واجب در طول تاريخ، متوجّه به يكايك مسلمانان است. اين واجب، عبارت است از اينكه هر وقت ديدند كه نظامِ جامعه ى اسلامى دچار يك فسادِ بنيانى شده و بيم آن است كه به كلّى احكام اسلامى تغيير يابد، هر مسلمانى بايد قيام كند. البته در شرايط مناسب؛ آن وقتى كه بداند اين قيام، اثر خواهد بخشيد. جزو شرايط، زنده ماندن، كشته نشدن، يا اذيّت و آزار نديدن نيست. اين ها جزو شرايط نيست؛ لذا امام حسين عليه السّلام قيام كرد و عملًا اين واجب را انجام داد تا درسى براى همه باشد.
(بيانات در خطبه هاى نماز جمعه (عاشوراى 1416) 19/ 03/ 1374)
گسترش اين فكر و جرئت دادن به مردم
وقتى زينب كبرى و مجموعه ى اهل بيت وارد كربلا شدند، عطيه ى عوفى و جناب جابر بن عبد الله و رجالى از بنى هاشم در آنجا حضور داشتند. اين نشانه و نمونه اى از تحقق آن هدفى است كه با شهادتها بايد تحقق پيدا مى كرد؛ يعنى گسترش اين فكر و جرئت دادن به مردم. از همين جا بود كه ماجراى توابين به وجود آمد؛ اگرچه ماجراى توابين سركوب شد؛ اما بعد با فاصله ى كوتاهى ماجراى قيام مختار و بقيه ى آن دلاوران كوفه اتفاق افتاد و نتيجه ى در هم پيچيده شدن دودمان بنى اميه ى ظالم و خبيث بر اثر همين شد. البته بعد از او سلسله ى مروانى ها آمدند؛ اما مبارزه ادامه پيدا كرد؛ راه باز شد.
(بيانات در ديدار با جمعى از مردم آذربايجان شرقى 28/ 11/ 1387)
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در چهارشنبه نهم آذر 1390 ساعت 23:28 موضوع متفرقه | لینک ثابت
ولادت امام
نام شریف دهمین امام شیعیان حضرت امام هادی علیه السلام، علی است. در میان القاب فراوان آن امام، «هادی» شهرت بیشتری دارد. کنیه امام هادی علیه السلام ابوالحسن است. سال ولادت حضرت هادی 212 یا 214 هـ.ق است و محل ولادتش، جایی به نام صریا در نزدیکی مدینه .
پدر بزرگوار امام هادی، حضرت امام محمد جواد علیه السلام است و مادر بزرگوارش بانویی به نام سمانه مغربیه. از دوران کودکی امام هادی جز چند واقعه، چیزی در تاریخ ثبت نشده است. با شهادت امام جواد علیه السلام در سال 220 هـ.ق، حضرت هادی در سن هشت یا شش سالگی به امامت رسیدند.
اگر چه حضرت هادی 42 سال بیشتر عمر نکرد، اما دوران 34 ساله امامت او نسبت به دوران امامت برخی دیگر از ائمه علیهم السلام طولانیتر است. پدر بزرگوار امام هادی علیه السلام در مواردی به امامت فرزندش تصریح فرموده است. امام هادی بهدلیل قابلیت و لیاقت و عنایت الهی، از جایگاهی رفیع نزد خداوند برخوردار است.
امامت در کودکی و حاکمان معاصر
دوران امامت حضرت هادی علیه السلام همزمان بود با سلطهی شش تن از حاکمان عباسی، و همین موضوع، شرایط ویژهای را برای او ایجاد کرد. از طرفی امام می بایست در شرایط خفقان و ارعاب حکومت عباسی، به رسالت الهی خویش عمل کند که ارتباط با یاران و دوستان و هدایت آنان گوشهای از این رسالت مهّم محسوب میشد؛ و از طرفی به گونهای عمل کند که حساسیّت حاکمان عباسی برانگیخته نشود .
بر این اساس دوران سی و چهار ساله امامت امام هادی اگر چه طولانی است اما وی به علت محدودیتهای ایجادشده از ناحیه حاکمان عباسی، پیوسته در مراکز نظامی تحت نظر و مراقبت ویژه بود و کمتر امکان ارتباط علنی و آزاد با یارانش را داشت .
تبعید امام به سامراء ، یکی از از فشارهایی است که حکومت عباسی علیه وی اعمال کرده بود؛ و علت این که به امام هادی و نیز به فرزندش امام حسن عسکری علیه السلام عسکرین می گویند حضور اجباری و ناخواسته این دو بزرگوار در محلّههای نظامی و تحت مراقبت نیروهای امنیتی و دستگاه ستمپیشهی عباسی بوده است.
فضایل امام
در چنین وضعیتی، امام هادی علیه السلام به تناسب موقعیتهای مختلف مکانی و زمانی، گاهی با استفاده از نفوذ معنوی و تاثیر فوقالعاده نفسانی خویش صحنه هایی را برای اتمام حجت و تبیین حق و هدایت افراد به تماشا میگذاشتند.
درایت و بینش توحیدی و برخورد اصولی و حکیمانه امام در زمان حکومت عباسیان باعث شد که دقیقترین و عالیترین معارف توحیدی و اعتقادی برای جهان اسلام به یادگار بماند.
گذشته از پاسخ امام هادی علیه السلام به پرسشهای گوناگون مردم و نیز احتجاجات آن حضرت در زمینههای مختلف، زیارت معروف به جامعه کبیره که معرّفی و تبیین مقامات امامان معصوم علیهم السلام است نیز از سخنان ارزشمند بهجا مانده از آن امام بزرگوار است.
حضرت هادی همچون سایر امامان شیعه در دوران امامت خود نمونههای فراوانی از معجزات ، مکارم اخلاق، استجابت دعاها. کلمات و سخنان حکیمانه آموزنده و حیاتبخش در زمینه های متنوع را در تاریخ به ثبت رساندند.
همسر و فرزندان:
حضرت هادی علیه السلام حدود هجده سالگی یعنی تقریباَ در سال 230 هـ. ق با زنی به نام حدیث یا سوسن ازدواج کرد که ثمره این ازدواج امام حسن عسکری علیه السلام است.
فرزندان دیگر امام هادی عبارتند از: حسین، محمد، جعفر کذّاب و دختری به نام علیّه یا عایشه.
حضرت هادی علیه السلام برادری به نام موسی مبرقع دارد و نیز دو خواهر به نامهای فاطمه وامامه.
امام هادی سرانجام پس از 42 سال زندگی سراسر رحمت و برکت در سال 254 هـ. ق در سامراء توسط حاکمان ستمگر عباسی به شهادت رسید و در همان شهر به خاک سپرده شد.
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در یکشنبه پانزدهم خرداد 1390 ساعت 15:47 موضوع متفرقه | لینک ثابت
معماهای مربوط به قرآن
1. قرآن كريم طي مدت چند سال بر پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ نازل شده است؟
2. نخستين كسي كه قرآن را اعراب گذاري كرد چه كسي بود؟
3. چاپ قرآن براي نخستين بار در ايران در چه سالي انجام شد؟
4. «زينت قرآن» چيست؟
5. اولين گردآورندة قرآن چه كسي بود؟
6. كدام كتاب به «اخ القرآن» (برادر قرآن) معروف است؟
7. كداميك از امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ بود كه خوش صداترين مردمان در قرائت قرآن بود؟
8. اولين كتاب تفسير قرآن تأليف چهكسي بود؟
9. نخستين شخصي كه علم تجويد قرآن را به رشتة تحرير درآورد كه بود؟
10. «بهار قرآن» چيست؟
11. كدام كتاب به « اخت القرآن» (خواهر قرآن) معروف است؟
12. نخستين مفسر قرآن چهكسي بود؟
13. اولين كسي كه قرآن را نقطه گذاري كرد كه بود؟
14. آن چيست كه سرمايه دين است؟
15. چند تن از شاعران ايراني در كودكي حافظ كل قرآن بودهاند؟
16. اولين شخصي كه در مكه به صورت علني قرآن خواند كه بود؟
17. آن چيست كه بهترين ذكرهاست؟
18. خداوند متعال توصيه فرمودهاند قرآن را بيشتر به چه سبك و صورت بخوانيد؟
19. نخستين كسي كه در زمان حضرت محمد ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ يكي از سورههاي قرآن را به زبان فارسي ترجمه كرد كه بود؟
20. نام چند «كتاب مقدس» در قرآن آمده است؟
21. اولين كسي كه در صدر اسلام قرآن نويسي كرد كه بود؟
22. كدام عبادت است كه انجام و ترك آن حرام است؟
23. اولين شخصي كه در «قرائت قرآن كريم» كتاب نوشت كه بود؟
24. به چه كساني «قراءسبعه» ميگويند؟
25. كدام زن بود كه حافظ قرآن بود و مدت بيست سال تمام جز آيات قرآن حرف ديگري بر زبانش جاري نشد و با مردم نيز به وسيله آيات قرآن سخن گفت؟
26. «وقف غفران» چيست و چند مورد ميباشد؟
27. نخستين شخصي كه خط نسخ را ابتكار كرد، و قرآن كريم با اين خط نوشته شد كه بود و اين امر در چه زماني صورت گرفت؟
28. نخستين قاري مصري كه نشان درجه اول فنون و علوم قرآني را كسب كرد چه كسي بود
29. كدام يك از قاريان ايران براي اولين بار در مسابقات بين المللي قرائت قرآن به مقام نخست رسيد؟
30. قرائت قرآن كريم چند مرحله دارد، آنها را نام ببريد؟
31. اولين شخصي كه قرائت هاي مختلف را در هفت قرائت مختلف منحصر ساخت كه بود؟
32. قرآن كريم براي اولين بار در چه زماني و در كجا به چاپ رسيد؟
33. اولين كسي كه قرآن را به زبان فرانسوي ترجمه كرد كه بود؟
34. كدام كشور اسلامي براي نخستين بار اقدام به چاپ قرآن كرد؟
35. اولين كسي كه قرآن را به زبان آلماني ترجمه كرد كه بود؟
36. ترجمه كامل قرآن به زبان انگليسي براي اولين بار توسط چه كسي صورت گرفت؟
37. اولين قاري قرآن كريم كه قرآن را به صورت ترتيل خوانده چه نام دارد؟
38. اولين كسي كه قرآن را به زبان اسپانيايي ترجمه كرد كه بود؟
39. اشخاصي كه به گرد آوري قرآن كريم در زمان رسول گرامي اسلام (ص) اقدام كردند چه نام دارند؟
40. «ابوالاسود دوئلي» شاگرد كدام امام (ع) بوده است؟
41. «علائم وقف در قرآن» توسط چه كسي وضع شده است؟
42. كتاب «تفسير الميزان» تأليف چه كسي است؟
43. كتاب «تفسير نور الثقلين» تأليف چه كسي است؟
44. «دعاي پيش از خواندن قرآن» از كدام يك از معصومين نقل شده است؟
45. «تفسير مجمع البيان» توسط چه كسي تفسير و تأليف شده است؟
46. «دعاي ختم قرآن» از كدام يك از معصومين نقل شده است؟
47. اولين شخصي كه در «آيات الاحكام» كتاب نوشت كه بود؟
پاسخها:
1. قرآن طي مدت «23 سال» بر پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و اله ـ نازل شده است.
2. «ابوالأسود دوئلي» اولين كسي بود كه قرآن را اعراب گذاري كرد.
3. قرآن كريم براي نخستين بار در ايران در سال «1246 هجري قمري» در دورة قاجاريه با چاپ حروفي منتشر شد.
4. زينت قرآن «صوت زيباست».
5. اولين گردآورنده قرآن «حضرت علي ـ عليه السلام ـ » است.
6. «نهج البلاغه» به برادر قرآن(اخ القران) معروف است.
7. «امام سجاد ـ عليه السلام ـ » خوش صداترين مردمان در قرآئت قرآن بود.
8. اولين كتاب تفسير قرآن تأليف «سعيد بن جبير» است.
9. نخستين شخصي كه علم تجويد را به رشته تحرير در آورد «ابو عبيد قاسم بن سلام» بود.
10. «ماه مبارك رمضان» بهار قرآن است.
11. «صحيفه سجاديه» به خواهر قرآن(اخت القران) معروف است.
12. نخستين مفسر قرآن «حضرت علي ـ عليه السلام ـ بود.
13. نخستين شخصي كه قرآن را نقطه گذاري كرد «ابوالاسود دوئلي» بود.
14. قرآن كريم «سرمايه دين» است.
15. سه تن ازشاعران ايراني كه در كودكي و نوجواني حافظ قرآن بودهاند عبارتند از: 1. رودكي، 2. حافظ، 3. ناصر خسرو».
16. «عبدالله بن مسعود» اولين شخصي بودكه در مكه به صورت علني قرآن خواند.
17. قرآن مجيد بهترين ذكرها است.
18. حضرت حق توصيه فرمودهاند كه قرآن را به صورت «ترتيل» بخوانيد.
19. كتابهايي كه در ماه مبارك رمضان نازل شدهاند عبارتند از: «انجيل، تورات، زبور، صحف و قرآن كريم».
20. «سلمان فارسي» اولين شخصي بود كه سوره حمد را به زبان فارسي ترجمه كرد.
21. كتابهاي مقدسي كه نامشان در قرآن آمده است عبارتند از: «قرآن، انجيل، تورات، زبور، صحف ابراهيم و صحف موسي».
22. نماز انسان مست كه در «آيه 43سوره نساء» انسان مست را از نماز خواندن نهي ميكند(همانگونه كه نماز برآنشخص مكلف واجب است،درآنحال خواندن نماز بر او جايز نيست).
23. «ابان بن تغلب» كه يكي از شاگردان امام سجاد ـ عليه السلام ـ بود اولين شخصي بود كه در قرائت قرآن كريم كتاب نوشت.
24. به هفت نفر از معروفترين راويان قرآن كريم قراء سبعه ميگويند كه عبارتند از: 1. عاصم بن ابي نجود كوفي 2. ابن كثير مكّي 3. ابوعمرو بفثري 4. نافع مدني 5. حمزه كوفي 6. كسائي كوفي 7. ابن عامر.
ذكر اين مطلب نيز خالي از لطف نيست كه در ايران قرآنها به نقل از «حفص» از «عاصم بن ابي نجود كوفي» نوشته ميشود.
25. اين خانم «خادمه حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ » (فضه عالمه) بود.
26. (وقف غفران) در قرآن كريم «15 مورد» ميباشند و علت نيز اين است كه رسول اكرم ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ هنگام تلاوت در بعضي آيات وقف نموده و براي مغفرت بندگان خدا دعا ميكردند لذا از اين رو آن وقفها را وقف غفران ناميدهاند.
27. «ابوعلي محمد بن علي بن حسين مُقْلة اثنا عشري» در سال 310 قمري خط نسخ را ابتكار كرد و به سبب آساني و زيبايي كه داشت بلافاصله جايگزين خط كوفي شد.
28. «استاد محمود خليل الحُصري» اولين قاري مصري بود كه اين نشان را دريافت كرد.
29. اولين قاري ايراني كه در مسابقات بين المللي قرائت قرآن مقام اول را از آن خود كرد آقاي «عباس سليمي» بوده در سال 1358 در كشور مالزي به اين مقام رسيد.
30. قرائت قرآن چهار مرحله دارد: 1. ترتيل، 2. تحقيق، 3. تحدير، 4. تدوير.
31. «ابوبكر بن احمد بن موسي» بود كه در قرن سوم هجري به اين كار اقدام نمود.
32. قرآن كريم براي اولين بار در سال 1694 ميلادي برابر با 1105 قمري به اهتمام «ابراهام انكلمان» با مقدمهاي به زبان لاتين در هامبورگ منتشر شد.
33. «آندره دوريه» بود كه در سال 1347 ميلادي اقدام به اين كار كرد.
34. اولين كشور اسلامي كه اقدام به چاپ قرآن كرد «ايران» بود.
35. «سولومون شوايگر».
36. «الكساندر روس اسكاتلندي».
37. «استاد محمود خليل الحُصري» اولين شخصي است كه قرآن را به صورت ترتيل خواند.
38. «ابراهام طليطلهاي».
39. اشخاصي كه به گردآوري قرآن در زمان پيامبر ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ اقدام كردند عبارتند از: علي ابن ابيطالب ـ عليه السلام ـ ، معاذ بن جبل، زيد بن ثابت، اُبَيّ بن كعب و ابو زيد ثابتبن زيد بن نعمان.
40. ابو الاسود دوئلي شاگرد حضرت علي ـ عليه السلام ـ » بوده است.
41. علائم وقف توسط «شيخ عبدالله سجاوندي» كه يكي از قرّاء اهل سنت ميباشد وضع شده است.
42. كتاب «تفسير الميزان» تأليف علامة بزرگوار طباطبائي است.
43. كتاب «تفسير النور الثقلين» توسط «شيخ عبدالعلي بن جمعه» تأليف و تفسير شده است.
44. حضرت محمد ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ .
45. اين كتاب توسط «فضل بن حسن طبرسي» تفسير و تأليف شده است.
46. «دعاي ختم قرآن» از امام صادق ـ عليه السلام ـ » نقل شده است.
47. محمد بن سائب كلبي اولين شخصي بود كه كتاب «آيات الاحكام» نوشت.
نوشته شده توسط محمدصادق لهراسبي در سه شنبه دهم خرداد 1390 ساعت 15:49 موضوع متفرقه | لینک ثابت
درباره وبلاگ
با سلام
به وبلاگ خودتون خوش آمديد
نظر يادتون نره
فهرست اصلی
آرشیو موضوعی
واقعیت کربلا
نذر امام علي نقي
احادیث در مورد کربلا
بيداري اسلامي و عاشورا
یاران دیروز و امروز امام حسین
متفرقه
دوستان
نوشته های پیشین
سایر امکانات
POWERED BY
